دانه های ریز برف آرام آرام روی زمین می نشست. حتما آن لحظه دانش آموزان زیادی پشت پنجره اتاق هایشان ایستاده بودند و با خوشحالی، به کف خیابان چشم دوخته بودند و برفی که کم کم زمین را سفیدپوش می کرد؛ که اگر همان طور آرام و یکنواخت می بارید، صبح مدرسه ها تعطیل می شد، شال و کلاه می کردند و می رفتند برف بازی. در سراشیبی ها سرسره درست می کردند و با یک تیوب، دلی از عزا درمی آوردند. آدم برفی می ساختند و پنهانی، آدم برفی های بقیه را خراب می کردند!
یک سال بود که منتظر چنین روزی بودند.

ساعتی بعد، گوشه پرده را کنار زدم و از پنجره اتاقم که در طبقه چهارم بود و درست، مقابل خیابان اصلی، بیرون را نگاه کردم. برف بی وقفه می بارید. درخت ها دیگر کاملا سفید شده بودند. پیاده رو ها هم همین طور. فقط خیابان بود که به خاطر عبور ماشین ها، هنوز یکپارچه سفید نپوشیده بود.
آن شب بی خواب شده بودم. نمی دانم چرا. حتما از خوشحالی تعطیل شدن مدرسه نبود، چون دو سه سالی از آن روزها فاصله گرفته بودم و برای پیچاندن کلاس و درس دانشگاه هم که نیازی به بارش سنگین برف نبود.

اصلا عادت کرده بودم شب ها که خیابان خلوت می شد، پشت پنجره بایستم و از آنجا، تمام شهر را نگاه کنم. برای همین باز هم بلند شدم و باز هم برف و سفیدی اش. همه جا سوت و کور بود. برق خانه ها خاموش بود و حتی خیلی از چراغ های خیابان. اما سفیدی برف باعث می شد همه جا روشن به نظر برسد.

چشمم افتاد به ماشینی که در سربالایی به شدت گاز می داد. تا جایی که صدایش را به وضوح می شنیدم. اما حتی ذره ای بالا نمی رفت. زنجیر چرخ نداشت. حتما وقتی از خانه بیرون می رفته، شدت برف را پیش بینی نمی کرده. شاید به تازگی با ما هم محله ای شده و نمی دانسته که برای عبور از این خیابان ها، حتی پاییز هم باید زنجیر چرخ همراهش باشد. سعی می کرد مارپیچ حرکت کند تا شیب کمتری را متحمل شود. اما بی فایده بود. در آن مدت اینقدر برف روی زمین نشسته بود که حتی اگر ذره ای جلو می رفت، چند لحظه بعد بیشتر از آن را سر می خورد.

همانطور پشت پنجره ایستاده بودم و طوری که انگار فیلم پرحادثه ای را نگاه می کنم، چشم دوخته بودم به خیابان و اینکه سرانجام چه می شود، که نور ماشین دیگری صد متر پایین تر، من را به خود آورد. پر گاز و بدون لحظه ای توقف، جلو می آمد و احتمالا تمام توانش را روی پدال گاز متمرکز کرده بود که یک ضرب تا جلوی در خانه برود، پارک کند و به گرمای خانه پناه ببرد. اما کمی که جلوتر آمد، رسید به آن یکی ماشین، که به خاطر زیکزاک رفتن، تمام عرض خیابان را بسته بود. چاره ای جز توقف نداشت، آن هم با فاصله چند متری.
ماشین شماره یک بعد از کلی کلنجار رفتن، توانست خودش را جمع و جور کند و کمی راه خیابان را باز کند تا اگر خودش نمی تواند بالا برود، لااقل راه آن یکی ماشین را سد نکند. اما دیگر کار از کار گذشته بود و ماشین شماره دو هم هر چقدر گاز می داد، اتفاق مثبتی نمی افتاد.

غصه ام دو تا شده بود.

یک سربالایی معمولی که در حالت عادی، چند ثانیه ای می شد ازش عبور کرد، تبدیل شده بود به یکی از خوان های رستم. و دو مرد (احتمالا، چون از آن بالا قابل تشخیص نبود) که باید همه تجربه و مهارت شان را جمع می کردند تا ماشین شان دو قدم جلو برود.

پرده را انداختم و در تاریکی، دعا کردم که تلاش هایشان نتیجه دهد و هر چه زودتر به خانه هایشان که حتما دو سه کوچه جلوتر بود برسند. اما صدای پر قدرت موتور ماشین را که می شنیدم، متوجه می شدم که هنوز آنقدرها هم مستجاب الدعوه نشده ام!
پرده را کنار زدم. این بار چند ماشین دیگر هم به غصه هایم اضافه شده بودند.

شهر، آرام بود و رویای آدم برفی، مهمان خواب ها. اما در آن محله، کسی دلش برای برف تنگ نمی شد.

سلام.

تقریبا از بعد انتخابات و مسائل و مشکلات پس از آن در جامعه، برنامه نود و شخص آقای عادل فردوسی پور که بنده از گزارش های ایشان بسیار لذت می برم و معتقدم یکی از بهترین ها در ایران است، بسیار حاشیه ساز بوده.

چیزهای زیادی درباره فردوسی پور و عملکردهای او در برنامه نود مطرح می شد که من درست و غلط آن را نمی دانم ولی خلاصه جریان کمی بودار بود. از این موارد می توان به انتخاب رنگ سبز برای نموداری که از قبل معلوم است بیشترین رای را می آورد (لینک)، تیکه انداختن در میان صحبت ها درباره پارازیت ها و ماهواره ها و  به موارد دیگر اشاره کرد. اینها همه باعث شده بود تا در سایت هایی نظیر بالاترین و سایت های وابسته به جنبش سبز شاهد سیل تشکرها و ابراز احساسات ها نسبت به این مجری ورزشی باشیم و تقریبا جماعت سبزها اینگونه القا کردند که این مجری یکی از هواداران این جنبش و با آنهاست.

همین باعث شد تا این شیطنت ها دو طرفه شود و در برنامه ای سبزها تصمیم به فرستادن اس ام اس برای یک گزینه خاص بگیرند و موضوع برنامه و اعتبار نظرسنجی های آن را زیر سوال ببرند و آن را سیاسی کنند. و در حقیقت نود، محملی شد برای این گونه بازی های این جماعت.

بعد از همه این جریان ها دو هفته پیش دوباره شاهد برنامه نودی جنجالی بودیم. موضوع نظرسنجی اس ام اسی برنامه این بود که پرهوادارترین تیم در کشور کدام گزینه است و کدام تیم را بیشتر دوست دارید. و از بینندگان خواسته شده بود که از میان تیم های پرسپولیس، استقلال، تراکتورسازی، شاهین بوشهر، سپاهان و سایر تیم ها یک گزینه را انتخاب و برای برنامه ارسال کنند.

نتایج به دست آمده این شد:

«پرسپولیس با 51 درصد اکثریت آرا را به دست آورد و 33 درصد مردم به استقلال رای دادند. تراکتورسازی هم 11 درصد رای آورد و 3 در صد از میان شرکت کنندگان عدد 4 را به نشان هواداری از سپاهان ارسال کردند. شاهین بوشهر و سایر تیم ها هم حدود یک درصد رای آوردند.»

همین کافی بود تا این هفته سیل تماشاچیان تیم تراکتورسازی در ورزشگاه، هرگونه حمله ای به برنامه نود، شخص عادل فردوسی پور، مسابقه، مخابرات و خلاصه هر ارگان دخیل را روا دارند. نمونه ای از این ها در گزارش فوق العاده جالب برنامه نود نشان داده شد که برخی را برایتان می نویسم اما توصیه می کنم این فایل ویدیویی را حتما تماشا کنید:

• واقعا عادل بی عدالت
• بهتون ثابت می کنم فقط 200 هزار نفر تو ورزشگاه یادگار امام اومدن (توضیح: ظرفیت ورزشگاه، ٨٠ هزار نفر است!)
• تراکتور بیش از سی میلیون طرفدار تو ایران داره شما اینو باید بدونید
• حقیقت در ورزشگاه هاست، نه در نظر سنجی های ساختگی. 52 < 11
• پینوکیو عادل، روز دوشنبه sms مردم آذربایجان در موبایلشان حبس شد!!
• SMS من نرفت.
• تیم تراکتورسازی تو جهان اول می شه.
• منچستر هم این تماشاگر رو نداره، بارسلونا هم این تماشاگر رو نداره
• تراختور یکیه. تراختور بعد از منچستر اوله.
• تراکتور واقعا پرطرفدارترین تیم آسیا هست، تو این شکی نیست. ما تلاش می کنیم که بهترین و بیشترین طرفدار دنیا بشیم.
• عادل فردوسی پور، بی شرف بی شعور
• الان اینجا هشتاد درصد، هشتاد هزار نفر آمد
• چرا در ده دقیقه اول درصد پرسپولیس پنجاه درصد شد؟
• الان 50 درصد ورزشگاه پر شده!
• واقعا این نیست که اینا می گن، بالای صد در صده!!!
• درصدش صد در صده تقریبا. (گزارشگر: صد درصد که نمی شه) پس حداقل پنجاه درصد
• چرا وقتی نشون می داد درصدو آقای فردوسی پور می خند؟ چرا دیر نشون دادن؟
• 13 درصد بود درسته؟ پس چرا دوباره شد 11 درصد؟ به جای اینکه بره بالا همش میومد پایین. 13 عوض اینکه بره 15 و 20 بشه همش میومد پایین 11 و 9 می شد.
• الان شما نگاه کنید ببینید چند نفر اومدن اینجا؟ (گزارشگر: اینجا مثلا 100 هزار نفر) خوب، شما حساب کنید 13 درصد می شه صدهزار نفر؟ (گزارشگر: 13 درصد از چقدر؟) هان؟ من نمی دانم زده بود 13 درصد. کل مثلا تبریز مثلا 13 درصد اس ام اس اومده.
• ما 17 نفر بودیم. یک ساعت امتحان کردیم برا تراکتور سازی نرفت، پیروزی یه بار امتحان کردیم بلافاصله رفت.
• با این جمعیتی که تو استادیوم اومدن باید اس ام اس بیشتر می رفت ولی نمی رفت.
• ما اینجا send نداشتیم. 914 رو بسته بودن. اینو همه می دونن.
• اس ام اس های آذربایجان رو کلا قطع کرده بودند.
• اینجا 80 نفر آقا جان هست یا نه؟ چرا اس ام اس ما یازده درصد اومد؟ چرا؟
• آقا الان اینجا نگاه کن 100 هزار طرفدارشه. هرگونه سه تا اس ام اس بزنه می شه 300 هزار نفر. الان می گن یازده درصد (گزارشگر: یه سوال! شما می گی سیصدهزار نفر. حدود سه میلیون نفر تو اون نظرسنجی شرکت کرده بودند می شه چند درصد؟) بابا 914 همش بسته آقای عادل پور، فردرپوس همش می گه اس ام اس جلوش بسته.
• ما قبول داریم پرسپولیس طرفدار زیاد داره. ولی این پرشور رو نداره.
• رشته من ict هست وقتی این پهنای باند رو میان کم می کنن دیگه این اس ام اس نمی تونه بره.
• شاید شیوه هایی که برای بروز این نظر سنجی بود در واقع می تونه محل سوال باشه. چرا که خوب شاید خیلی ها موبایل نداشته باشن.
• شما خیلی آقایی. خیلی چاکرم. خیلی گلهای گلی. اینشاللا تراکتور اول باشه. باشه؟

فردوسی پور که از این تهمت ها بسیار عصبانی و ناراحت بود در برنامه ی هفته گذشته اولا در چند قسمت گزارش ها و تصاویری از توهین های به خودش را نشان داد و بعد هم برخی مصاحبه های خنده دار از طرفداران تراکتورسازی را پخش کرد و به این شکل خواست از زیر اتهام «تقلب در رای گیری» و بی عدالتی جان سالم به در ببرد. وی به شکل های مختلف نمودارهایی نشان داد و درصد ها را ردیف کرد و حتی خطاب به مربی تراکتورسازی گفت «اگه می خواید من لیست همه ی شماره موبایل ها رو براتون می فرستم شما خودت تک تک زنگ بزن و ازشون بپرس به کدوم گزینه رای داده اند.»

....

کل این جریان برای من یک مطلب هیجان انگیز داشت و یک نتیجه گیری.

می خواهم با تمام احترام از همین جا به آقای فردوسی پور بگم که «حقته. حالا بکش». از جنبش سبز حمایت می کردی؟ مثل هم جنبشی هایت معتقد به تقلب در انتخابات هستی؟ حالا جوابگو باش. حالا ببینم چگونه می خواهی خودت را از این ماجرا خلاص کنی. تک تک موبایل ها را می خواهی در تلویزیون نشان دهی و باهاشان تماس برقرار کنی؟ نمودار نشان بدهی. آمار استان های مختلف را به تفکیک نشان دهی؟ همه توضیحاتی که وزارت کشور منتشر کرد را منتشر کنی؟ فایل اکسل و نمودار میله ای و دایره ای ردیف کنی؟

فایده ندارد. برای این جماعت هیچ استدلالی فایده ندارد. دقیقا مثل آن جماعت که فایده ای نداشت.

عادل فردوسی پور الان بهتر از هر کس دیگری می داند که اگر ذره ای باب اعتراضات بدون دلیل و دلایل محکمه ناپسند و بی قانونی و اعتراضات خیابانی و فریادها و شعارها را باز بگذارند همین می شود.

عادل الان خوب می داند که فریادهای صدهزار نفر تماشاگر آذربایجانی هیچ چیزی را در کل کشور نشان نمی دهد. او الان می فهمد که پر شدن خیابان آزادی از میدان انقلاب تا آزادی از جمعیت سبز هیچ معنایی ندارد جز اینکه تعدادی در تهران هوادار این جنبش هستند. همین و بس. او اکنون خوب می فهمد که کل کشور یعنی چه. چهل میلیون آدم یعنی چه. روستاها و نقاط دور افتاده یعنی چه. همه ی رای ها مال تهرانی ها نیست یعنی چه.

عادل الان می فهمد که من رای دادم و بابام رای داد و پسر عموم و دختر خالم ... اصلا معنی ندارد. هر کس دور و بر خودش را می بیند.

کاربران اینترنت صدها نظر سنجی هم که برگزار کنند و برنده شوند و در هزاران سایت، میرحسین بالاترین رهبر دنیا شود و ... به هیچ وجه نشان دهنده ی هیچ چیزی نیست. هیچ چیز، چه برسد به تقلب و برتری در انتخاباتی به این عظمت و در کشوری به این وسعت و جمعیتی به این پراکندگی.

عادل جان، دعا کن همه ی هم فکرانت این را بفهمند و کشورمان به سوی آرامش برود. که این هیچ راهی ندارد جز همین فهمیدن ها.

درهمین رابطه: فردوسی پور متهم به تقلب شد.

سلام.

- سلام.

حالت چطوره؟

- خوبم، تو خوبی؟

پی نوشت:

- حضرت آقای بهجت: خودمان را بیمار نمی دانیم وگرنه علاج آسان است.

سلام.

همیشه سکوت به معنای رضا نیست...

ما گردبادها که به غیرت در آمدیم

تسلیم رهبریم که طوفان نمی کنیم

سلام.

ایام شهادت ارباب و مولا مون رو به همه تسلیت می گم.

جاتون خالی امروز رفته بودیم امامزاده علی اکبر. مراسم واقعا خوب بود. همه چیزش. هم سخنران که انصافا بسیار خوب صحبت کرد و نکات و دقائق نویی از حادثه کربلا رو گفت که خیلی هاش رو تا به حال نشنیده بودیم و درباره عقل ورزی و رعایت ادب و آداب دین در سخت ترین حالات توسط ابی عبد الله و گروه یارانش چیزهای خوب و عبرت آموزی گفت. هم مداحی حاج محمود کریمی و هم زیارت عاشورای مختصر و مفید اول مراسم و هم تلاوت زیبا و فنی قاری قرآن. خلاصه همه چیز عالی.

شعر بسیار زیبایی رو محمود کریمی امروز درباره حضرت علی اکبر خوند که انصافا خیلی خوب گفته شده بود و باید به شاعرش آفرین گفت. نمی دونم این شعر مال کیه ولی خدا اجرش بده. تمام کار روضه ای که باید خونده می شد رو کرد و برای همین چیزی بعد از اون گفته نشد و یه راست رفتند سراغ سینه زنی. این شعر رو به صورت کامل در ادامه مطلب می تونید ببینید و از این لینک و این لینک دریافت کنید. (شعر در دو قسمت آپلود شده)

ناگهان قلب حرم وا شد و یک مرد جوان

مثل تیری که رها می شود از چنگ کمان

خسته از ماندن و آماده ی رفتن شده بود

بعد یک عمر رها از قفس تن شده بود

مست از کام پدر بود و لبش سوخته بود

مست می آمد و رخساره بر افروخته بود

ادامه شعر در ادامه مطلب ...

پیش نوشت:

چند پست قبل، مطلبی نوشتم در مورد شادی و عید و این مسائل و همه تلاشم رو کردم که پیام مطلب رو مستقیم نگم. اما بعضی دوستان، متوجه اصل قضیه نشدن. حالا دو دلم که در این پست، مستقیم به اصل قضیه اشاره کنم یا همونطور با زبان اشاره. این بار نتیجه گیری کنم یا حرفم رو که زدم مطلب رو رها کنم؟! ببینیم چه پیش می آید.

پیرنگ:

امروز داشتیم اخبار ساعت ١۴ رو با همسر می دیدیم. (جهت اطلاع، دیشب شب حضرت رقیه بود) در این بخش خبری گزارشی تهیه شده بود درباره حضرت رقیه. مصاحبه و کمی توضیح درباره ایشان و بعد یک نتیجه گیری، که باعث شد... نه قضاوت رو به عهده شما می گذارم.

گزارشگر در پایان گزارش گفت (البته عبارت دقیقش یادم نیست. نقل به مضمون می کنم): «قصر یزید فاصله کمی با حرم حضرت رقیه داره. اما چون باطل بوده، جز خرابه ای ازش باقی نمونده. ولی حرم حضرت رقیه، بعد از صدها سال، این قدر با عظمت و با شکوهه. و این نشون می ده نور حقیقت همیشه جاودان می مونه.» در همین حال هم تصویر آینه کاری ها و چلچراغ های حرم حضرت رقیه نشون داده می شد.

بی اختیار، یاد خرابه های بقیع افتادم. یاد ۴ تا سنگی که هر کدوم به نشانه امامی گذاشته شده. نه گنبد و بارگاهی هست، نه آینه کاری و نه چلچراغی. و بر اساس استدلال آقای گزارشگر، باید چه نتیجه ای گرفت به نظر شما؟! ...زیاد سخت نیست.

همچنان در سطحیم و با هزار دلیل عقل، خودمان را تبرئه می کنیم.

پی نوشت١:

واضح بود؟

پی نوشت ٢:

صحبت من اصلا ربطی به انتقاد از صدا و سیما نداشت ها! انتقادی که کردم، پیش از هر کسی به خودم بود. صرفا مثال زدم.